Δεν θα ησυχάσουν ούτε με τον θάνατο μας

ακόμη και οι νεκροί δεν θα 'ναι ασφαλείς από τον εχθρό, εάν αυτός νικήσει. Και ο εχθρός αυτός δεν έχει πάψει να νικά
Walter Benjamin

Όλες αυτές τι μέρες ο πόλεμος συνεχίζεται. Στις γειτονιές, στις οθόνες, στις καρδιές μας, στις κουβέντες μας. Στο να μην αποδεχτούμε τον τελευταίο -αλλά πιο κοντινό σε εμάς- θάνατο, ως φυσιολογικό. Το τέρας που έχουμε απέναντι μας μεταμορφώνεται συνεχώς, κάθε φορά που του κόβουμε ένα χέρι, ξεπετάγεται άλλο ένα και μας τυλίγει ασφυκτικά. Η πιο πρόσφατη και πετυχημένη μεταμόρφωση έχει τη μορφή του δημοκρατικού-μιντιακού "αντι"φασισμού. Κλέβουνε όλα τα συναισθηματικά και πολιτισμικά εφόδια του αντιφασιστικού λόγου που παράγει το ανταγωνιστικό κίνημα και τα ξεπουλάνε όσο, όσο στις αρένες του θεάματος. Ενώ στο δρόμο οι χρυσαυγίτες με/χωρίς στολές συνεχίζουν να δρουν ανενόχλητοι από τα κροκοδείλια δάκρυα και προφανώς ανήσυχοι από την επίμονη παρουσία μας στους δρόμους των πόλεων.

graffiti 2ο ΓΕΛ Δράμας

Δεν θα ησυχάσουν ούτε με τον θάνατο μας. Έχει φανεί από τις περιγραφές αυτόπτων μαρτύρων ότι ο Πάυλος αντιμετώπισε τα παρακρατικά καθάρματα στα ίσα με τα χέρια του, προστατεύοντας τους γύρω του, πριν ο φονιάς του καρφώσει την ύπουλη μαχαιριά. Στον καιρό που όλα τα σκιάζει η φοβέρα, το παράδειγμα αυτό έχει τη δύναμη να νικήσει το τρόμου του θανάτου που εκφράζει ο φασισμός. Γι' αυτό φωνάζουμε ο "Παύλος ζει" (μες στην καρδιά του κάθε αγωνιστή/τσακίστε τους ναζί), όχι γιατί πιστεύουμε σε μεταφυσικές παπαριές, όχι γιατί δεν έχουμε απόλυτη επίγνωση της χωρίς επιστροφή τραγικότητας. Το θέαμα επιτίθεται λοιπόν και σε ότι αφελώς πιστεύαμε ότι προστατεύεται από "ηθικό άσυλο", στην εικόνα του συντρόφου που ξεψυχά. Δεν πρέπει να μείνει στη μνήμη μας ως αγωνιστής, δεν πρέπει να τον βλέπουμε ως σύντροφο που οι τελευταίες του στιγμές ανήκουν αποκλειστικά σε αυτόν και στους δικούς του, πρέπει το κεφάλι του πτώματος να πωληθεί στο "αντιφασιστικό" παζάρι για φράγκα αλλά και για παραδειγματισμό.

Στον εμφύλιο δεν περίσσευε τόση υποκρισία.Οι φασίστες κεφαλοκυνηγοί πωλούσαν τα κεφάλια των ανταρτών για τα φράγκα και χωρίς να υποκρίνονται τους "αντιφασίστες". Σήμερα τα κεφάλια των νεκρών της τάξης μας πωλούνται στα μανταλάκια μαζί με αντιφασιστικά σλόγκαν, από φασιστοεκδότες που αγόρασαν το υλικό από το κινητό κάποιου φασιστόμπατσου (στη ψυχή). Και η οργή μας στα social media γίνεται η καλύτερη διαφήμιση του εμπορεύματος.

 Πρέπει να διατηρήσουμε ένα μικρό, απειροελάχιστο αλλά σκληρό πυρήνα ανθρωπιάς απέναντι στον φασισμό του εμπορεύματος που κυριεύει κάθε στιγμή του πεπερασμένου χρόνου μας. Γιατί εκεί φωλιάζει η ελπίδα ότι θα νικήσουμε το ("αντι")φασιστικό τέρας.