"Κανείς δεν περίμενε την εξέγερση - μας ξεπέρασαν τα γεγονότα"

Ακουγόταν πολύ στα κατειλημμένα αμφιθέατρα μετά το εξεγερσιακό τριήμερο ότι "κανείς δεν περίμενε την εξέγερση - μας ξεπέρασαν τα γεγονότα". Ένιωθα πολύ αμήχανα, γιατί εγώ την ένοιωθα να έρχεται, περίμενα ότι κάτι απροσδιόριστα μεγάλο και εκρηκτικό θα γίνει και το έλεγα μάλιστα στους τότε συντρόφους/σσες μου, που φυσικά με παίρναν στο ψιλό. Δεν θεωρώ ότι είχα μαντικές ικανότητες, είναι περισσότερο ένα ένστικτο που έχεις όταν είσαι μπλεγμένος στο ρου μιας έκρηξης και κινείσαι με φόρα στην τροχιά της, σε συνδυασμό με μια λογική αντίληψη της συγκρουσιακής πραγματικότητας που διαμορφωνόταν. Από τη μια, μια παραπαίουσα από σκάνδαλα κυβέρνηση που ερχόταν αντιμέτωπη με τα πρώτα σκάγια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του 08 και απαντούσε με όξυνση της (παρα)κρατικής βίας Από την άλλη εμείς, ένα νεολαιίστικο υποκείμενο που είχε προπονηθεί σε οδομαχίες/καταλήψεις τα 2 προηγούμενα χρόνια των φοιτητικών κινητοποιήσεων, κινιόταν εντός-εκτός του α/α/α χώρου, άρχιζε να αποκτά συνδέσεις με την (επίσης σε εκρηκτική συνθήκη) προλεταριακή νεολαία των γηπέδων, να φέρνει στα στέκια του το μεταναστευτικό προλεταριάτο των μικροπωλητών του κέντρου, να καταλαμβάνει πεζόδρομους του εμπορικού κέντρου και παραλίες των τουριστικών νησιών για προλεταριακή αυτοαξιοποίηση, να εξαπλώνεται στις σχολές και στην επαρχία, να κυνηγά τους μαφιόζους της πασκε που ανέλαβαν αρχικά την καταστολή του, να χρησιμοποιεί τα διαδικτυακά μέσα για επικοινωνία και να διαθέτει μια αρκετά ευμεγεθή σκηνή underground μουσικών υποκουλτούρων, που αδυνατούσε να ενσωματώσει η υπάρχουσα μουσική βιομηχανία.

Δεν χρειαζόντουσαν ξαναλέω μαντικές ικανότητες για να τα βλέπεις όλα αυτά, ειδικά αν ήσουν οργανικό μέρος της νέας ταξικής σύνθεσης που διαμορφωνόταν μέσα σε μια κοινωνία σε μετασοσιαλδημοκρατική- μεταολυμπιακή παρακμή, την οποία έσφιγγε ο κλοιός των τραπεζικών χρεών και των αυξανόμενων μπάτσων, με τις ζαρντινιέρες τους και τις φυλακίσεις φοιτητών που φορούσαν πράσινα σταράκια. Όπως αντίστοιχα δεν χρειαζόταν μαντικές ικανότητες για να καταλάβεις τις εβδομάδες πριν την περσινή 28/02 ότι θα πλημμύριζε το κέντρο από αγανάκτηση και ότι δεν θα έβρισκες μαλλόξ/ριοπάν αν το αναζητούσες το πρωί εκείνης της μέρας στα φαρμακεία της Αθήνας.

Οι πολιτικές "πρωτοπορίες" της αναρχίας/αντιεξουσίας/αριστεράς ήταν φυσιολογικό να νιώσουν ξεπερασμένες από τα γεγονότα, γιατί πολύ απλά δεν αποτελούσαν οργανικό κομμάτι της νέας ταξικής σύνθεσης. Στον μικρόκοσμο των αμφιθεάτρων και των κομμάτων/οργανώσεων υπήρχε μια διαδικαστική και διαχωριστική κανονικότητα που διακόπηκε βίαια από την εξέγερση. Η "ριζοσπαστική" αριστερά δεν είχε πάρει χαμπάρι από την κυοφορούσα σύνθεση στο φοιτητικό κίνημα του 06-07, προσπαθώντας να την εντάξει στα μίζερα εκλογικά της ποσοστά και στη νεοσοσιαλδημοκρατική της αφήγηση για ΄"έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός". Η αναρχία/αντιεξουσία βρισκόταν σε συνθήκη οργανωτικής και σεχταριστικής αναδιάρθρωσης μετά τις εσωτερικές συγκρούσεις των 90ς και την αποτυχία του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος να αποτελέσει βήμα ενοποίησης του "χώρου". Τότε που περίμεναν την εξέγερση δηλαδή (Θεσ/νικη 2003), που άργησε 5 χρόνια...

Παραδεχόμενες την ανεπάρκεια τους οι πολιτικές πρωτοπορίες, ξαναέπιασαν τις θέσεις τους μέσα στα αμφιθέατρα των καταλήψεων και ανέλαβαν η καθεμία με το "manual" της να αποκαταστήσουν το διαμεσολαβητικό τους ρόλο καθοδήγησης από την εξέγερση που δεν περίμεναν στην επανάσταση που ποτέ δεν έφεραν. Η νέα ταξική σύνθεση που δεν διέθετε κανένα ανάλογο "manual" εξόκειλε τα επόμενα χρόνια στη διάχυση των καταλήψεων, των συνελεύσεων γειτονιάς και των εργατικών ομάδων βάσης εκτός του οργανωτικού κέντρου. Συνέχισε μέσα από το κίνημα των πλατειών και την διαταξικότητα του αντιμνημονίου έναν αργόσυρτο Δεκέμβρη ενάντια στο φασιστικό παρακράτος που έφτασε μέχρι το ξανακάψιμο του κέντρου της Αθήνας την 12/02/2012 και την οριστική ταφόπλακα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ.Οι "επαναστατικές πρωτοπορίες" πέτυχαν την επάνοδο τους στην κομματική τους κανονικότητα και η αντιεξέγερση της ΝΔ επί κόβιντ επιχείρησε να σαρώσει όποιο καταληψιακό οχυρό είχε μείνει όρθιο.

Τα κατάφεραν, στα πανεπιστήμια και τα Εξάρχεια κυρίως, αλλά όχι απόλυτα. Δεν το λες και θρίαμβο.

 

 

(και κάπως έτσι πέρασε μια εποχή στον Πλούτωνα: https://vimeo.com/726702427)