Όχι άλλο Πλιάτσικα

(το παρακάτω κείμενο αλιεύτηκε από συντροφικά προφίλ στα social media και αναπαράγεται εδώ με κάποιες μικρές τροποποιήσεις θεωρώντας ότι αποτελεί χαρακτηριστικό τρόπο σκέψης όχι τόσο του άγνωστου προσωπικά σε εμάς α(να)ρχικού συγγραφέα, όσο μιας γενικότερης τάσης του πάλαι ποτέ ριζοσπαστικού χώρου που κωδικοποιείται ως "αντιεξουσιαστική ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ":)

    Τη δεκαετία του '80 και του '90 ο Χώρος ήταν ακόμη νέος. Τόσο πολιτικά όσο και ηλικιακά. Καθότι λοιπόν όλοι μας νέοι και κάπως ελεύθερα πνεύματα, ζούσαμε κι εμείς την εναλλακτική πλευρά του μικροαστικού όνειρου της εποχής, δεν δουλεύαμε ποτέ ή δουλεύαμε λίγο, γενικά ήμασταν οι περιπλανώμενοι των αθηναϊκών στοών. Όλα αυτά όμως τα κάναμε γιατί μπορούσαμε, γιατί ήταν ιστορικά εφικτό. Οι άλλοι τα τρώγαν στα μπουζούκια και τη Μύκονο, εμείς κάναμε συνελεύσεις και δώσ' του συνελεύσεις και πηγαίναμε στη Βαρκελώνη.
     
    Τι δεν κάναμε; Δεν μπορέσαμε να συγκρατήσουμε την κακή τάση της ιδεολογίας να γενικεύει, δηλαδή να ξεχνά ότι η μικροαστική μας θέση και τα αντίστοιχα προνόμια, δεν ισχύουν ως γενίκευση για το σύνολο του Χώρου και της ελληνικής κοινωνίας. Έτσι, ενώ σωστά γράφαμε -γιατί μπορούσαμε, γιατί ήταν ιστορικά εντάξει- ''το οκτάωρο είναι σκλαβιά'' και ''σπάστε τα ξυπνητήρια'', νομίζαμε ότι επειδή πετούσαμε μια επαναστατική εξυπνάδα θα μας ενωνόμασταν έτσι με το ντόπιο και μεταναστευτικό προλεταριάτο πάνω στο οποίο πατούσαν οι χρυσές εποχές του προ κρίσης ελληνικού καπιταλισμού.
     
    Ήρθε όμως η Κρίση και το μικροαστικό μας όνειρο κατέρρευσε. Οι πιο διαβασμένοι και πιο οπορτουνιστές από εμάς αφήσαμε τις κινηματικές εξυπνάδες και κοιτάξαμε να καβατζωθούμε μέσα στον ίδιο ιδρυματικό μικρόκοσμο που κάναμε τις συνελεύσεις και τα εξεγερσιακά καγκελάκια μας. Γιατί; Γιατί μπορούσαμε και ήταν ''ιστορικά εντάξει''. Σημαίνει άραγε αυτό πως η κριτική, ή ακόμα και η άρνηση της εργασίας ήταν ή είναι λάθος; Όχι. Απλώς, όπως τα πάντα, έχει σημασία το υποκείμενο που το λέει και με ποιό σκοπό. Εμείς ως μικροαστοί φοιτητές/διανοούμενοι αρνούμασταν ουσιαστικά τη μισθωτή εργασία γιατί θέλαμε να ανέλθουμε ταξικά.
     
    Το ίδιο συνέβη και με την Αποχή. Τότε που ήμασταν ακόμη νέοι, δεν ψήφιζε κανένας γιατί η εναλλακτική αναπαραγωγή μας δεν περνούσε μέσα από τη διεφθαρμένη και πολιτισμικά παρακμιακή κομματική διαμεσολάβηση, δεν τους χρειαζόμασταν για να την βγάζουμε κι αυτό το ντύναμε με 1002 ιδεολογικές αναφορές. Και πάλι όμως είχαμε κάνει το ίδιο λάθος. Θεωρήσαμε ότι η Αποχή ήταν σωστή ανέκαθεν, ότι θα είναι σωστή για πάντα. Από πολιτικό εργαλείο την κάναμε Έννοια (φιλοσοφικά με την κριτική στην ανάθεση, πολιτικά με την κριτική στον κοινοβουλευτισμό).
     
    Ήρθε όμως το '15 και ήρθε και το σήμερα και μας ξαναθύμισε ότι τα πάντα έχουν την ώρα τους, τα πάντα δηλαδή είναι ιστορικά καθορισμένα. Όταν όλοι μας τρέμουμε στην ιδέα ότι αν κερδίσει άλλη μια τετραετία το δεξιό κωλόσογο θα χάσουμε τις προσβάσεις και τα κονδύλια μας στο κράτος και τα ακαδημαϊκά ιδρύματα, δε μας ενδιαφέρει που ο ΣΥΡΙΖΑ στήριξε απόλυτα το καθεστώς έκτακτης ανάγκης - πρώτα στα σύνορα κι έπειτα με πρόσχημα την υγεία - και γενικώς το 80% των βασικών αναδιαρθρώσεων στην οικονομία τα τελευταία χρόνια. Η Αποχή είναι ιστορικά άσχετη με τα μικροαστικά και συντεχνιακά μας συμφέροντα στο τώρα.
     
    Χρειάζεται να στενοχωριόμαστε για όλα αυτά; Όχι! Εμείς δεν ήμασταν που αναρτήσαμε εκείνο το φοβερό πανό τον Δεκέμβρη που έλεγε: