Η άναδρομη δημοκρατική πορεία και οι μονάρχες βρυκόλακες της

Ο θάνατος του Κοκού έτυχε ενώ ο πλανήτης Ερμής βρίσκεται σε ανάδρομη πορεία και η Γ' Ελληνική Δημοκρατία προετοιμάζεται ταυτόχρονα για εκλογές και επέκταση των εθνικών χωρικών μιλίων νότια της Γαύδου, άρα και ενδεχόμενο πολεμικό σκηνικό με την Τουρκία.

Ο ανάδρομος Ερμής ως γνωστόν επιφέρει ένα τραγελαφικό μπάχαλο στις επικοινωνίες και τους σχεδιασμούς, εμποδίζοντας/καθυστερώντας την ανάληψη δράσεων (π.χ. καθυστερεί η γραφειοκρατία της ΕΛΣΤΑΤ να βγάλει τα αποτελέσματα της απογραφής ώστε να μάθουμε την ημερομηνία των πρώτων εκλογών), επιφέροντας μια αναγκαστική παλινδρόμηση των υποκειμένων σε παρελθοντικές εποχές. Η ανάδρομη πορεία μπορεί να ξαναφέρει στην επιφάνεια παλιές υποθέσεις και ξεχασμένους έρωτες και μας βοηθάει στο να ανακαλύψουμε πράγματα για τις ρίζες μας, του ποιοί είμαστε, γιατί καταλήξαμε εδώ κτλ.

Το ελληνικό κράτος, όχι λόγω της πορείας άλλων πλανητών του ηλιακού μας συστήματος, αλλά λόγω της πορείας των καπιταλιστικών γεωπολιτικών στον πλανήτη Γη βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Οι απανωτές κρίσεις, ο πόλεμος (δια ναζι αντιπροσώπων) του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία στο ουκρανικό έδαφος, οι γεωπολιτικές αναταράξεις, η covid πολεμική, ψηφιακή και "πράσινη" αναδιάρθρωση των μηχανισμών ελέγχου και καταπίεσης του ελληνικού κράτους και το ενδεχόμενο θερμό επεισόδιο με την Τουρκία επιφέρουν αναγκαστικά μια εσωτερική, υπαρξιακή κατά μια έννοια, αναδιάταξη των ιστορικών σταθερών και των κοινωνικών διαμεσολαβήσεων που συγκροτούν την Γ' Ελληνική Δημοκρατία από το 1974. Τόσο η δεξιά όσο και η αριστερά του ελληνικού κεφαλαίου συμφωνούν εδώ και 3 χρόνια ότι "βρισκόμαστε σε πόλεμο" και ταυτόχρονα σκιαμαχούν στο εσωτερικό των κρατικών μηχανισμών για τον αποτελεσματικότερο τρόπο να αντεπεξέλθουν στις προκλήσεις της εποχής.

Ο θάνατος του απογόνου του πάλαι ποτέ φορεμένου από τη Δύση γαλαζοαίματου σογιού των Γλυξμπουργκ στην κεφαλή του ελληνικού κράτους βρυκολακιάζει λοιπόν παλιούς έρωτες και συγκρούσεις που σημάδεψαν την ελληνική ιστορία του 20ου αιώνα και μόνο μέσα στο πλαίσιο των σύγχρονων υπαρξιακών του διερωτήσεων έχουν μια σημασία πέραν του επίπεδου του ιστορικού συμβολισμού. Ενώ η νοσταλγία του καθεστώτος της κοινοβουλευτικής μοναρχίας αποτελεί ένα χόμπι μιας γραφικής δράκας υπερήλικων βασιλοχουντικών (με τη συνεργεία του φλέρτ του σύγχρονου Θεάματος για μεσαιωνικά παραμύθια με δράκους και πρίγκιπες), η επιστροφή στις συνθήκες γέννησης της Γ' Ελληνικής Δημοκρατίας το 1974 εν μέσω της τότε πολεμικής σύρραξης με την Τουρκία στην Κύπρο φαίνεται απαραίτητη για να οχυρωθούν οι θέσεις μάχης στον ενδοκρατικό ανταγωνισμό.

Τότε η δεξιά του ελληνικού κράτους αποκήρυξε το βασιλοχουντικό παρελθόν της, στρεφόμενη σε μια πορεία ευθυγράμμισης με τις σύγχρονες ευρωπαϊκές αναδιαρθρωτικές εξελίξεις, που αναγνώριζαν το ρόλο της αριστεράς του κεφαλαίου στη διαμεσολάβηση των ταξικών συγκρούσεων. Τα 2 ΚΚΕ αναγνωρίστηκαν ως ισότιμοι παίκτες στην πολιτική σκηνή και ταυτόχρονα αυτά αναγνώρισαν τον κρίσιμο ρόλο εθνικής συναίνεσης και ταξικής καταστολής που έπρεπε να επιτελέσουν στο αναβράζον κοινωνικά και κινηματικά μεταπολιτευτικό σκηνικό. Με άλλα λόγια η αριστερά είπε "εδώ είμαι" στο κάλεσμα για εθνική συναίνεση και ομοψυχία και προσδέσης στις γενικότερες γεωπολιτικές του βορειοευρωπαϊκού κεφαλαίου, ενώ ως αντίτιμο η δεξιά αποδέχθηκε την αριστερή ηγεμονία στο επίπεδο της εξήγησης του αιματοβαμμένου ιστορικού παρελθόντος, μέσα από ένα ξεπλυμένο από ταξικά/διεθνιστικά χαρακτηριστικά εθνικοαπελευθερωτικό, πατριωτικό αφήγημα.

Εν έτει λοιπόν 2023, που άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο ο Κοκός για να πάει να συναντήσει τα σκουλήκια προγόνους του στο Τατόι, το ελληνικό κράτος ταλανίζεται από ένα ταυτόχρονο υπαρξιακό δίλημμα. Από τη μια κάνει ότι μπορεί για να σκληρύνει τη στάση του απέναντι στον εσωτερικό, προλεταριακό εχθρό, από την άλλη είναι αναγκασμένο να διατηρήσει τη μεταπολιτευτική εθνική ομοψυχία/συναίνεση στις πολεμικές του επιλογές, έχοντας διαλέξει τη "σωστή πλευρά της ιστορίας" που τυχαίνει για άλλη μια φορά να ταυτίζεται με τις επιλογές της μαμάς Δύσης.

Η δεξιά ουσιαστικά σε αυτήν την ιστορική συγκυρία θέλει να τονίσει την αναγκαιότητα συνέχειας ενός αστικού κράτους που φτιάχτηκε από τη Δύση για τα συμφέροντα της Δύσης και της μεγαλοαστικής ελληνικής τάξης, αλλά κωλύεται να αποδώσει τιμές πρώην αρχηγού κράτους στο αριστοκρατικό σόι των Γλύξμπουργκ, λόγω του ιστορικού συμβολαίου με την αριστερά το 74. Η αριστερά θέλει να τονίσει τον μεταπολιτευτικό της ρόλο εθνικής συναίνεσης που περνάει μέσα από ιστορίες μακρινές για κάθε Έλληνα πολίτη κάτω των 65-70, αρκετά μακρινές από την τιμή των βασικών ειδών στα σουπερ μάρκετ, του ρεύματος και των τεχνοκρατικών πολιτικών που υπεραμύνεται ο Αλέξης. Μπορούμε να πούμε ότι ο Κοκός, άθελα του, με τον θάνατο του φαίνεται να κάνει ένα δωράκι στη συριζεϊκη αριστερά και στο "άδειασμά" του το 74 από την καραμανλική δεξιά, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της μητσοτακικής δεξιάς να τον αποκαταστήσει τουλάχιστον περιουσιακά. Στο επίπεδο των ιστορικά κατοχυρωμένων από το δημοψήφισμα του Δεκέμβρη του 1974 συσχετισμών η αριστερά έχει το πάνω χέρι σε σχέση με τους αστικοδημοκρατικούς και πατριωτικούς συμβολισμούς, ενώ η δεξιά είναι αναγκασμένη να επιτελεί έναν αμυντικό ρόλο, λόγω του "μοναρχοφασιστικού" παρελθόντος της που δε βοηθάει στην προσέλκυση νεανικού και μοντέρνου ακροατηρίου.

Σύμφωνα με τους αστρολόγους η ανάδρομη πορεία του πλανήτη Ερμή λήγει στις 18/01. Η ανάδρομη πορεία στο γαλαζοαίματο και αποικιοκρατικά ελεγχόμενο από τη Δύση παρελθόν του ελληνικού αστικοδημοκρατικού σχηματισμού πρέπει να λήξει επίσης σύντομα μέσα στο προσεχές διάστημα. Μια αστικοδημοκρατική, τεχνοκρατική "χούντα" αριστερών, δεξιών, κεντρώων ενάντια σε εξωτερικούς και εσωτερικούς, αόρατους και ορατούς εχθρούς, όπως αυτή που δοκιμάστηκε την περίοδο του κορόνα, φαίνεται να αποτελεί ιστορικό μονόδρομο για το ελληνικό κράτος. Το ζήτημα υπό εξέταση στην παρούσα προεκλογική συγκυρία είναι ότι σε αυτό το ενδεχόμενο ίσως χρειαστεί και η τελετουργική αποκαθήλωση ενός ακόμη γόνου αριστοκρατικού σογιού που η μαζικολαϊκή προφορική ιστορία θεωρεί ότι "γαμιέται".