"Νατα, νατα τα Boing στο Μανχαταν" (20 χρονια "ψεκα")

 

Πέρασαν 20 χρόνια από τη στιγμή που η σκηνοθετημένη πράξη έναρξης μιας παγκόσμιας πολεμικής επιχείρησης αντιτρομοκρατικού τύπου του δυτικού ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου με στόχο και τους ίδιους τους δυτικούς πολίτες, βιώθηκε ως πράξη "αντιιμπεριαλιστικής αντίστασης" από μεγάλο κομμάτι της εγχώριας αριστεράς και αντιεξουσίας. "Νάτα, νάτα τα Boing στο Μανχαταν, 11 Σεπτέμβρη κάθε μέρα να ταν" ήταν το κυρίαρχο σύνθημα του "χώρου" στις διαδηλώσεις τότε, που αντικατόπτριζε την "ενστικτώδη" χαρά (με κάτι μισόλογα για τις "παράπλευρες απώλειες" άμαχων πολιτών) για την υποτιθέμενη πράξη αντίστασης που "γονάτισε" την αμερικάνικη αυτοκρατορία και την "ανάγκασε" να στρατιωτικοποιήσει σημαντικό μέρος της καθημερινότητας των δυτικών υπηκόων, μέχρι την επόμενη μεγάλου βεληνεκούς στρατιωτική επιχείρηση, με ιατρική μάσκα, 19 χρόνια αργότερα.

Η "11/09" και ο "πόλεμος ενάντια στον αόρατο εχθρό" έχουν πολλές ομοιότητες και διαφορές που όμως μπορούν να μελετηθούν μόνο πάνω στην βάση της συνεχιζόμενης "αντιτρομοκρατικής" εκστρατείας της Δυτικής αυτοκρατορίας κόντρα στο παγκόσμιο προλεταριάτο της Ανατολής και της Δύσης, που έχει ως σκοπό την βιοπολιτική αλλαγή των καθημερινών συνθηκών άντλησης υπεραξίας και αναπαραγωγής των καπιταλιστικών σχέσεων. Το ότι τέτοιου τύπου στρατιωτικές ασκήσεις βιώνονται από σημαντικό κομμάτι της δυτικής "επαναστατικής ιντελετζενσιας" ως το ακριβές αντίθετο τους, ως απολήξεις των κινήσεων αλληλεγγύης και αντίστασης των από κάτω που δημιουργούν υπαρξιακούς κινδύνους στην Αυτοκρατορία και την αναγκάζουν στην "προληπτική ανάληψη δράσης", αποτελεί ένα κωμικοτραγικό σύμπτωμα της ύστερης θεαματικής/εμπορευματικής κοινωνίας που χρήζει περαιτέρω ανάλυσης.

Ουσιαστικά, η 11/09 σηματοδοτεί την πρώτη πράξη κατασκευής από πλευράς του θεάματος του δίπολου ή πιστεύεις στο τηλεοπτικό θέαμα και τους σκηνοθέτες του ψέματος ή χαρακτηρίζεσαι "συνωμοσιολόγος", μια ταμπέλα εσωτερικού εχθρού που 19 χρόνια μετά θα συμπληρωθεί από την αντίστοιχη ταμπέλα του "ψεκασμένου", που υπονοεί ότι όποιος/α αμφισβητεί την εγκυρότητα των λεγομένων των εξειδικευμένων ηλίθιων της θεαματικής/εμπορευματικής κοινωνίας δεν μπορεί να παρά να αποτελεί κάποια κατώτερης νοημοσύνης οντότητα που πιστεύει στην επιπεδότητα της γης κτλ. Μια βασική διαφορά ως προς τα επίπεδα μιντιακής κατασκευής της πραγματικότητας τότε και τώρα, ήταν ότι το διαδίκτυο το 2001 έκανε ακόμα τα πρώτα του βήματα και η διαμεσολάβηση των θεαματικών σχέσεων περνούσε κατά κύριο λόγο από τις τηλεοπτικές οθόνες, με μιντιακούς κολοσσούς όπως το BBC να αναγκάζονται να κόβουν εκ των υστέρων αποσπάσματα περί κατάρρευσης του περίφημου κτηρίου 7, πριν ακόμα η προσχεδιασμένη κατεδάφιση εκτελεστεί.

 Στην "επιχείρηση covid-19" το διαδίκτυο για πρώτη φορά σταματά να αποτελεί το κύριο έδαφος για μια γωνίτσα αντιπληροφόρησης, όπως ήταν το 2001 και αποτελεί σημαντικό κομμάτι της πολεμικής εκστρατείας, τόσο με την στοχευμένη χρήση των social media για "επιχειρήσεις ψυχολογικού πολέμου" (π.χ. καμπάνια τύπου "flatten the curve"), όσο και με την ανάληψη δράσης από τους fast checkers κόντρα σε όποιον αμφισβητεί τον τρομο-μονόλογο του θεάματος. Και στις δυο περιπτώσεις πάντως παραμένει σε ισχύ ο κανόνας ότι (πέραν όσων αποφασίζονται στα γραφεία των μυστικών υπηρεσιών και των κλειστών συνόδων της παγκόσμιας ελιτ) το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι του σκηνοθετημένου δράματος γίνεται σε real-time, μπροστά στα καρφωμένα στις οθόνες μάτια όλων, ενώ τα όποια επιστημονικά δεδομένα που αποδομούν το κυρίαρχο αφήγημα από φωνές αιρετικών αρχιτεκτόνων, μηχανικών, ιατρών κτλ. είναι καταδικασμένα να χαθούν μέσα σε μια θάλασσα αντικρουόμενων πληροφοριών που αδυνατεί να παρακολουθήσει ο "μέσος τηλεθεατής".

Στην τελική, το αν μπορεί να καταρρεύσει έτσι μοναδικά απότομα κάθετα ένα ολόκληρο κτίριο λόγω πυρκαγιάς ή αν ο ίδιος Μπιν Λάντεν αρνήθηκε ότι τέτοιο τυφλό τρομοκρατικό χτύπημα αποτελούσε έργο της Αλ Καϊντα, αποτελούν κάποιες επουσιώδεις λεπτομέρειες του δράματος σε σχέση με τους πολιτικούς λόγους που οδήγησαν τους εγχώριους "αντιιμπεριαλιστές" να κατεβάσουν αμάσητο το αντιτρομοκρατικό παραμύθι: Πρώτον, "είναι αδύνατο τα κράτη να προχωράν σε τέτοιες κινήσεις που βλάπτουν την τάξη, την ασφάλεια και τις ζωές στο εσωτερικό τους". Αν αυτή η θέση ήταν ήδη πολιτικά ώριμη το 2001 στα μυαλά της "ιντελετζενσιας", που είχε μεμιάς διαγράψει από την ανταγωνιστική μνήμη τις επιχειρήσεις της Gladdio με τις βόμβες στην Piazza Fontana λίγες δεκαετίες πιο πριν, είχε ήδη υπερωριμάσει κοινωνικά το 2020, μετά από 3 δεκαετίες νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας περί "τέλους της ιστορίας" και αριστερού καθρεφτίσματος αυτής σε μια υποτιθέμενη σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ των "άσπλαχνων πολυεθνικών" και των κρατών ως συλλογικής πολιτικής βιτρίνας των αφεντικών τους.

Δεύτερον, σημαντικό κομμάτι του λόγου του εγχώριου ανταγωνιστικού κινήματος γύρω από αντάρτικες αντιιμπεριαλιστικές πράξεις, διαμορφώθηκε μέσω της αντιπαράθεσης με τον λόγο της ενσωματωμένης αριστεράς, που φρόντιζε να αποδίδει στις μυστικές υπηρεσίες οποιαδήποτε δυναμική ενέργεια ξέφευγε από τα επίσημα όρια του "λαϊκού κινήματος". Παίρνοντας συνειδητά το ρόλο του "κακού" στο μεταπολιτευτικό καθεστώς ενσωμάτωσης των αγώνων δεν ήταν δύσκολο στις αρχές του αιώνα άμα αγαπούσες το μαύρο χρώμα να καταλήξεις να ταυτίζεσαι με το ίδιο το κακό, ξεχνώντας λόγω της "αλληλεγγύης στους ένοπλους αντάρτες" την βαθύτερη ουσία του συνθήματος "τα κράτη είναι οι μόνοι τρομοκράτες" και τον ρόλο των μυστικών υπηρεσιών στην διάχυση της παγκόσμιας τρομοκρατίας με την κυριολεκτική έννοια. Αυτή η "αντισυνωμοσιολογική-αντιιμπεριαλιστική" αντίληψη, που ουσιαστικά συμπληρώνει από αριστερά το κυρίαρχο τρομο-αφήγημα, εμπλουτίστηκε τα επόμενα χρόνια από τα αντιφασιστικά επιχειρήματα μιας διεθνιστικής τάσης του εγχώριου ανταγωνισμού που αποδομούσε ως αντισημητικό μεγάλο μέρος του λαϊκίστικου λόγου των από τα κάτω κόντρα στην κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Αυτή η από σωστές βάσεις κριτική στον ακροδεξιό ανορθολογισμό μεγάλου μέρους των λαϊκών αντιδράσεων στις πολεμικές επιχειρήσεις της Αυτοκρατορίας, πολύ σπάνια μπήκε στην ουσία του γιατί οι "μάζες" επιλέγουν να ακούσουν οποιοδήποτε διαφορετικό παραμύθι από το κυρίαρχο μιντιακά σερβιρόμενο, καταλήγοντας κι αυτή να αναπαράγει τα όρια της αντιφασιστικής ιδεολογίας, που από τον πόλεμο με τους φασίστες στο κοινωνικό έδαφος καταλήγει να ενσωματώνεται στην στοργική κρατική αγκαλιά του "πόλεμου ενάντια στα δύο άκρα".

Από όποια πλευρά κι αν το δεις, το αποτέλεσμα 20 χρόνια αργότερα, είναι μεγάλο κομμάτι της αριστεράς και της αντιεξουσίας να αναλαμβάνει συνειδητά και φανατικά ρόλο "προοδευτικού κομπάρσου" στις αντιτρομοκρατικές πολεμικές επιχειρήσεις των αφεντικών, φροντίζοντας a priori την δογματική καταδίκη ως "συνωμοσιολογικής"/ψεκασμένης οποιασδήποτε αιρετικής άποψης που τα παλιά χρόνια συνηθίζαμε να αποκαλούμε αντιπληροφόρηση.