Όχι και τόσο άσκοπα ξενύχτια (φκ timetravel)

 

 

Παρακολούθησα κι εγώ το μαραθώνιο (αναρχοαυτόνομο)συντονιστικό (σαλονικιώτικων) γενικών συνελεύσεων και (αθηνέζικων) καταλήψεων την Παρασκευή στο Πολυτεχνείο και για να περάσει η ώρα έπαιζα παιχνίδια με το μυαλό μου: Ότι έχω έρθει ως χρονοταξιδιώτης καταληψιοφοιτητής του 2006-07 και παρατηρώ αντίστοιχη με τότε πανελλαδική διαδικασία στο 2021. Είχα ούτως ή άλλως να μπω στο ιστορικό ίδρυμα για ανοιχτή κινηματική εκδήλωση από το πρώτο δεκαέμηρο του μάρτη του σημαδιακού 2020. Ένοιωθα οπότε ως τηλεργαζόμενος/δια βίου εκπαιδευόμενος μια ανοιξιάτικη συγκίνηση που έβλεπα τα ίδια (ποτισμένα με αντιφασιστικά γκραφιτι και εξώσεις μεταναστών) ντουβάρια. Αλλά και μια ανάγκη για μια πιο εξωτερική παρατήρηση αυτού που λέμε νέα κανονικότητα στο τόσο κομβικό - για τις ζωές μας, το κεφάλαιο και την παραγωγή της κυρίαρχης επιστήμης - τμήμα του διάχυτου κοινωνικού εργοστασίου, που λέγεται Πανεπιστήμιο.

Με το προφίλ λοιπόν του εξωτερικού χρονοταξιδιώτη του 06-07 έχω να δηλώσω τα εξής: 

 

"Ακόμα δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς κάνω τόσες ώρες στις 'μπασκέτες' του ιδρύματος εδώ με την νεολαία, με τα ελαφρώς γκριζαρισμένα μου μαλλιά και κάτι σαν ηλεκτρικό τσιγάρο (έλεος). Μάλλον είμαι εργαζόμενος στο ίντερνετ και ξέρω μόνο κάποιους μετρημένους στα δάκτυλα του ενός χεριού μεγαλύτερους συντρόφους, που έχουν το κλασσικό τραπεζάκι. Από τις ομιλίες των παιδιών που θα ήταν τότε 5-10 ετών, αναφέρεται το κίνημα μας ως κάτι, λίγο παλαιού τύπου, ιστορικό, που μάλλον δεν έχει ξεπεραστεί σε μαζικότητα. Παρ' όλο το πιο φουτουριστικό κάτι σαν φεμ πανκ ή, πώς το λένε, 'κουηρ', στυλ, τα παιδιά του '21 μοιάζουν πολύ σε προχωρημένες απόψεις με τα δικά μου συντρόφια, που δεν βλέπω πουθενά τριγύρω, γιατί προφανώς κάνουν κάτι πιο μεηνστρημ/εναλλακτικό συναρπαστικό στα 30-40ς από το να χρονοταξιδεύουν ένα ανοιξιάτικο απόγευμα Παρασκευής στο ίδρυμα...

 

Ξεπερνώντας, τα αυτοαναφορικά υπαρξιακά μου, τα ζητήματα σε επίπεδο φοιτητικού κινήματος παραμένουν τα ίδια: στην συμπρωτεύουσα ζουν την δική τους κινηματική άνοιξη, ενώ στην Αθήνα είναι πιο δύσκολα για να πάρεις γ.σ. με ανοιχτά συντονιστικά καταλήψεων (τώρα τα λένε 'ανοιχτά πλαίσια'), ζητήματα σύνδεσης αγώνων, μπλοκαρίσματος της έρευνας, της πρακτικής άσκησης, ότι λέγαμε για την νέα συνθήκη του επισφαλώς εργαζομένου στο επιχειρηματικό πανεπιστήμιο που οι προλέτ μαθητές πετιούνται έξω κτλ. Δυστυχώς δεν υπάρχει ακριβώς άσυλο (το πέρασαν σίγουρα αυτό) και αν και δεν φάνηκαν μπάτσοι τριγύρω πάνε να τους βάλουν από Σεπτέμβρη (άκουσε λέει) μέσα στις σχολές, ενώ το ν+2 και τα ιδιωτικά κολλέγια μάλλον ακόμα να τα εφαρμόσουν πλήρως.

 

Το πιο φοβερό ότι μιλάνε συνέχεια για μια 'πανδημία' και μια 'τηλεκπαίδευση' (η δουλειά λένε γίνεται σε μεγάλο βαθμό από το σπίτι μέσω ίντερνετ και σχεδόν όλοι/ες έχουν κάτι πιο μακρυνάρια και πιο εξελιγμένα κινητά). Κάτι περίεργο με γρίπη, κάπως τρομακτικό φαίνεται να γίνεται εκεί έξω (που θυμίζει αυτά τα βιοτεχνολογικά που πιάνουν σε μπροσούρες τους οι μητροπολιτάνοι), και υπάρχει χοντρή κρίση και καταστολή, οπότε ενώ γίνονται (πάνω) γ.σ. και καταλήψεις κτιρίων την ίδια στιγμή τα τηλεμαθήματα και οι τηλεξετάσεις (άκου όρος) συνεχίζονται. Μου έκανε εντύπωση ότι λένε και για αποστάσεις και για μάσκες προσώπου, που βέβαια πολύ λίγοι φοράνε μέσα στο 'άσυλο'. Φοβάμαι ότι κάτι ολίγον 'οργουελικό', παρόμοιο με '11η σεπτέμβρη' εκτυλίσσεται εκεί έξω από το ίδρυμα στο 2021, αλλά δεν είμαι σίγουρος και δεν θέλω να παραπληροφορήσω για το τι συμβαίνει...

 

Υπάρχει πάντα μια ουσιαστικά φιλική στα νέα μέτρα, άτυπη  -που δεν αναφέρεται ρητά για λόγους μετωπικού πολίτικαλ κορέκτ υποθέτω- γραφειοκρατία στο ενδοφοιτητικό (τύπου αράν-αρας που συνεργάζονται λέει με τους πκσιτες τώρα. Ε, ντάξει, αυτοί είναι, πάντα...). Αλλά τα πρωτο-δευτεροετάκια φοιητητόπουλα που δίνουν πάντα τον μαζικό τόνο, μάλλον χωλοσκάν στα παραδοσιακά οργανωτικά και περιεχομενικά πλαίσια του φοιτητικού συνδικαλισμού των "άλλων" (των μη απ' ευθείας κατανομοζέμενων φοιτητοπατέρων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, αν καταλαβαίνω σωστά). Κάτι παράξενο επίσης έχει συμβεί και το ΠΑΣΟΚ είναι μικρό κόμμα (γουάου) και ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την θέση του (χαχ, άκου εκεί), ενώ κυβέρνηση παραμένει η κεντροακροδεξιά (χάος γενικά, κάτι δύσκολο να το αντιληφθώ έχει προηγηθεί στα κεντρικά πολιτικά υποθέτω). Οι κνίτες κλασσικοί ακούγονται (θέλουν ανοιχτές σχολές, αλλά αυτό είναι περίεργο με αυτήν την τηλεκπαίδευση).

 

Αν δεν με μπερδεύει το χωροχρονικό τζετ λαγκ, καταλαβαίνω ότι υπάρχει μια αντίστοιχη μορφή του διλήμματος 'τάση ή πόλος' για να οργανωθεί η αυτόνομη/αντιεξουσιαστική τάση του εσωτερικού των καταλήψεων. Στην Αθήνα φαίνεται να κυριαρχεί μια πιο στρικτ 'αναρχικός πόλος' ιδεολογική φάση. Τι σκατά κάναμε; (εγώ, αν και με ιντριγκάρουν τα 20λεπτα+ διαγγέλματα των πιο 'λενινιστών', κάθομαι πάντως ακόμα με το φοιτητικό κρου που φαίνεται να είναι της λογική της 'τάσης').

 

Τέλος, αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν αυτή η 'τεχνοφοβική' αντιπάθεια με το μικρόφωνο που έπαιζε. Τα συντρόφια που μίλησαν από πάνω δεν φαίνονταν αγωνισταράδες/ουδες φάση (παίζει όλο και πιο πολύ φεμινιστικός/μη 'ξύλινος' λόγος να σημειώσω), αλλά άτομα από την βάση που φέρνουν αυτόν τον γνωστό νεανικό ενθουσιασμό: Ότι από τον φλεβάρη ως τώρα - που παίζει κάτι σαν κινηματικό διάλειμμα (σαν την 'άνω τελεία' ή το 'μεσοδιάστημα' των καταλήψεων που λέγαμε στην εποχή μας) - προκάλεσαν κάθε Πέμπτη, ιδιαίτερα μαζικές/δυναμικές για την Θεσσαλονίκη διαδηλώσεις πάρα την εντεινόμενη καταστολή (οι μπάτσοι έχουν ξεφύγει, κάτι χοντρό κάναν και στον Κουφοντίνα, που είναι ακόμα μέσα, κι έπαιξε παράλληλο κίνημα με τα φοιτητικά). Οπότε επειδή κάνουν και τις γ.σ. έξω στα γρασίδια των καμπς (λόγω αυτού του υγειονομικού θέματος που παίζει) έχουν συνηθίσει να μιλάνε σε πρώτο πρόσωπο προσπαθώντας την ίδια στιγμή να συμπεριλάβουν συλλογικά, ως ευρύτερες κοινότητες αγώνα, κι άλλα βιώματα και αφηγήσεις στα λόγια τους. Και το μικρόφωνο μοιάζει, διαισθάνομαι, ένα πολύ 'των ειδικών', μέσο διαχωρισμού από την βάση, επειδή το χρησιμοποιούν κυρίως οι 'άλλοι', οι (τυπικοί/άτυποι) 'πατέρες'.

 

Μου φαίνεται τόσο κινηματικά γλυκούλικο αυτό, σε μια εποχή, που όμως με τρομάζει, γιατί σαν να κινούνται όλα πιο πολύ αποξενωμένα και ατομικίστικα ψηφιακά, παρά ενσώματα! Γυρνάω στο μακρινό παρελθόν μου πιστεύοντας ακόμα ότι θα νικήσουμε στο όχι μακρινό μέλλον!

 

ένας 'αιώνιος καταληψίας"